HARTBEWAKER #59 – Tweestrijd

Het vergt een speciaal soort volwassen worden om een ouder te zien lijden.
Ik graaf diep in mezelf om dat groot-zijn te vinden. Net als ik het te pakken heb, glipt het weer door mijn vingers. Ik pak het op en trek het aan, zodat het niet meer kan verdwijnen.

Weer wordt het leven een beetje moeilijker voor je.
Nu ben ik nog maar half, zeg je.
Het apparaat zoemt, hist en piept. Hoe kan iets wat meer lucht geeft ook zo benauwen?
Ik ga. Jij blijft, de gordijnen dicht tegen het felle leven.
Ik ga, en hoop dat jij nog lang niet gaat.

Ik rijd weg. De helft van mijn hart laat ik achter in de donkere kamer. Het waakt over jou. De andere helft neem ik mee. Het neemt een vlucht naar het leven.
Ik kijk ze beide na en weet niet welke ik volgen moet.
De rafelranden blijven steken in mijn trui.

Deze hartbewaking